ONGEZOUTEN MENING OF GEWOON EEN LEUK VERHAAL

WAT KUNNEN WIJ NÚ VOOR JOU BETEKENEN?


WAT KUNNEN WIJ NÚ VOOR JOU BETEKENEN?
  • Hotels reserveren die nog wél open zijn
  • Videobelborrels organiseren, een fantastisch alternatief!
  • Live stream bijeenkomsten organiseren vanaf 30 personen
  • Surprisepakketten verzorgen voor jubilarissen en andere feestvarkens
  • Vergadering in ‘corona’-opstelling (max. 8 personen) verzorgen in onze eigen Music Meeting Lounge
  • Virtuele kennismaking – de voordelen van onze hospitality service
  • Virtuele rondleiding in de Music Meeting Lounge
  • Inspiratiesessies over toekomstige bijeenkomsten en evenementen
[gallery columns="2" link="none" ids="3687,3686"]
VIRTUEEL SAMENZIJN Mis jij je collega's ook nu we met z'n allen moeten thuiswerken? In deze barre tijden hebben wij gezien dat er behoefte is aan samenzijn via diverse platforms en interactieve sessies. Vorige week donderdag hebben wij de eerste virtuele borrel mogen organiseren voor één van onze preferred partners en dat is in de smaak gevallen! We willen dit nu ook graag onder de aandacht brengen en hebben een aantal leuke opties waarmee wij jou en jouw collega's kunnen verrassen. Nieuwsgierig? Neem direct contact met ons op! Download hier de flyer met borrel -en cadeaupakketten.
FENOMEEN LIVE STREAM Hoe communiceren we op grote schaal? Veel mensen werken vanuit huis. In deze periode is er juist behoefte aan veel informatie of zijn er updates te delen met klanten of collega’s. Tot 30 personen lukt dit goed met videoconference tools zoals bijvoorbeeld Skype, Teams of Zoom. Maar wat als er tegelijkertijd 50, 100, 1000 of nog meer personen moeten worden bereikt? Ook hier kan Effiicient Hotel Partner in ondersteunen. Neem gerust contact met ons op zodat wij dit verder voor je kunnen uitwerken.
DAGBOEK MARIANNE Net als vele anderen in de branche heeft  Marianne Kuiper geen idee wat haar de komende tijd te wachten staat. Efficient Hotel Partner verwerkt meer annuleringen dan reserveringen en de Music Meeting Lounge staat de komende weken leeg. Maar Marianne houdt zeker niet op met schrijven. De komende weken houdt zij ons een blog bij (uiteraard met vleugje humor) over wat er nu gebeurt in haar bedrijven en in haar persoonlijk leven. Lees hier week 1 en week 2. WAT KUNNEN WIJ NÚ VOOR JOU BETEKENEN?
KHN VS BOOKING.COM
KHN eist nu solidariteit van boekingplatforms! #samenstaanwesterk Boekingssite-monopolisten laten hoteliers keihard vallen in corona crisistijd. Lees hier het hele artikel.
Daaropvolgend heeft Booking.com- topman laten weten niet voor de kerstman te willen spelen. Duidelijke woorden van Booking-topman Glenn Fogel in het NRC Handelsblad: hij gaat de commissie voor hotels niet verlagen. ‘We verplichten niemand onze site te gebruiken. Je zegt: verlaag commissies. Ik heb een ander idee: verlaag je prijzen.’ Fogel zegt niet zomaar voor de Kerstman te kunnen spelen, tegenover de 6,3 miljard dollar aan cash heeft het bedrijf immers ook 7,6 miljard dollar aan schulden. De topman, die afziet van salaris tijdens deze crisis, zegt dat werknemers de eerste prioriteit zijn voor Booking.

DAGBOEK TIJDENS DE CORONACRISIS – WEEK 2

De 2e week is voorbij, we houden vol. De stad is leeg, er zijn lichtpuntjes maar ook misbruik, big brother is watching me en booking.com ligt onder onder vuur.

Lege stad, misbruik en coulance

Maandag 23 maart

Hotels gaan massaal dicht. Ik kan het bijna niet geloven dus fiets ik, kennelijk om mijzelf ervan te overtuigen, naar het centrum van de stad. Mijn stad. Amsterdam op zondagochtend was altijd al mooi, maar nu voel ik een ongewone spanning door mijn lijf fladderen. Er is niemand in de stad. En hoe deprimerend de oorzaak ook is, het is fantastisch om te zien. De straten zijn leeg, er is geen toerist te bekennen, de rondvaartboten liggen stil, in hotels is het aardedonker, alleen in sommige restaurants of cafés is wat bedrijvigheid in de vorm van een grote schoonmaak. Normaal krioelt het van de mensen bij de ingang van het NH Krasnapolsky en rijden bussen en taxi’s af en aan. Nu zitten er alleen tevreden duifjes badend in het zonnetje op de Dam. Ik parkeer mijn fiets midden op de straat, dan kan nu. Het is alsof de hele stad is leeg gehaald voor een filmopname. Ik wacht bijna op het moment dat iemand roept: ‘he, jij daar, idioot, rot eens op’. Verward fiets ik weer naar huis. Het is zo mooi, zo leeg. Ik heb mixed feelings. Als ik het Vondelpark inrijd is het gedaan met de rust. Ik beland bijkans in een file van mensen en vervolg slalommend mijn weg. Anderhalve meter afstand toch?

Dinsdag 24 maart

Het is maandag en we snakken er naar om elkaar te zien en dat is een goed teken. Dus verzamelen we op kantoor. Een collega is thuis en doet mee via Facetime. Ik heb notentaart meegebracht  want dochterlief die in de wachtstand zit – hoe nu verder op de hotelschool – vult haar vrije tijd optimaal met bakken. De ene na de andere overheerlijke taart komt dampend uit de oven. Ik durf nu al niet meer op de weegschaal te gaan staan en ze is pas een krap weekje thuis. De belangrijkste vraag vandaag is: ‘hoe gaat het met iedereen?’. Ik zie verdrietige gezichten en een van ons kan opkomende tranen niet bedwingen. De score is hoog op de schaal van coronaleed: de een leeft in isolement vanwege een ernstig zieke partner, een ander heeft een moeder die alle verschijnselen van corona vertoont en dan is er nog iemand met een vader met zeer broze gezondheid. Het regent nog steeds annuleringen, nu ook al voor mei en juni. Maar er is ook goed nieuws: een aanvraag voor een video-belborrel-conferentie. Luid gejuich stijgt op. Lichtpuntjes dansen aan de horizon. Helaas doven die puntjes snel uit als ik de nieuwe maatregel – geen bijeenkomsten tot 1 juni – verbijsterd aanhoor.

Woensdag 25 maart

Verwarring alom. Wel of geen bijeenkomsten tot 1 juni, ongeacht het aantal personen? Die boodschap van minister Grapperhaus is onduidelijk. Het gevolg is wel dat we weer een ongekende stroom van annuleringen voor de maand juni te verwerken kregen. Dubbel werk, geen inkomsten. Sommige klanten vinden het volstrekt vanzelfsprekend dat er geen annuleringskosten doorbelast worden. Zij annuleren, zij besparen. Hotels en locaties gaan schoorvoetend akkoord, doodsbang dat zij straks overgeslagen worden als zij nu op hun strepen staan. Angst regeert.  Wij bemiddelen. ’s Avonds lig ik uitgeput op de bank. De bel gaat. Het ‘hoogtepunt’ van de dag… de legpuzzel wordt bezorgd. Als kleine kinderen schudden we enthousiast de doos leeg. Voorlopig zitten we thuis vrijwillig opgesloten en besluiten gelijk om nog een puzzel te bestellen. Dan ontdek ik iets… Ja hoor, het aloude ´de een z´n dood, de ander z´n brood´ is in volle glorie van toepassing. De puzzel die we op het oog hadden kostte gisteren nog 22 Euro en nu – ik kan mijn ogen niet ge-lo-ven – het bizarre bedrag van 39,95! Bol.com is wat mij betreft met stip gestegen in de misbruik top 10. En daar was het toch al zo druk vandaag…

Tip: volg ook het dagboek van Jan Stuurman op Linkedin: https://www.linkedin.com/in/janstuurman/

Donderdag 26 maart

Het thuisfront vraagt of ik alsjeblieft weer naar kantoor wil gaan. Ik ben niet langer te handhaven. De spanning is nogal opgelopen na het invullen van een ‘simpele’ ondernemerscheck om in aanmerking te komen voor compensatie vanuit de overheid. Mijn hele doopceel wordt gelicht, ik hoef nog net niet mijn bh-maat door te geven maar voor de rest is het een en al Big Brother. Begrijpelijk, men wil natuurlijk misbruik voorkomen. Als het einde eindelijk in zicht is, lees ik dat de volgende stap een adviesgesprek is, en dan volgt nog een aanmeldingsformulier. Of andersom. Het zou simpel gehouden worden toch? Treurig bied ik mijn excuses aan voor mijn humeurige bui. Het thuisfront: chef de cuisine, afwasser, interieurverzorgster, entertainer én aangenaam gezelschap, knikt begripvol. Ter stimulatie van de lachspieren wordt mij een verzameling coronagrapjes getoond. De leukste wil ik jullie niet onthouden: Thoughts of a dog: the human has been working from home the last couple of days, and every so often, they let me participate in the video calls, all the other humans cheer when they see me, I am the only thing holding their company together. Als ik naar buiten kijk zie ik de buurman voor de zoveelste keer zijn viervoeter uitlaten. Ik overweeg weer een hond te nemen.

Tip: ook leuk om te lezen de blogs van Cindy Doff: https://cindydoff.nl/2020/03/23/rucola/

Vrijdag 27 maart

We kijken naar een marathon uitzending van de Elfstedentocht in 1985 (!) op Troost-TV. Mijn dochter giechelt ‘mam, zagen jullie er echt zo uit in die tijd?’ wijzend op de zelfgebreide trui en uilenbril van de nieuwslezer. Ik knik. Mijn gedachten glijden terug naar die bewuste winterdag. Ik had een vroege dienst in de receptie van het Bilderberg Garden Hotel, maar stond de hele tijd in de lobby en keek op een groot scherm naar de tocht der tochten. Ja, ik had ook zo’n bril (weliswaar angstvallig in de la, maar toch…) en een zelfgebreide trui. En we hadden nog van die grote sleutelklossen waar je met gemak een moord mee kon plegen, een roomrack (wat?) en oh ja, we rookten in de receptie. Allemaal. Heel normaal. Asbakken vol, je zag de rook zo omhoog kringelen in de open back office waar het dikke reserveringsboek lag. En nee, toen bestonden er nog geen online boekingsmagnaten die jou de wet voorschreven. Toen was je nog de baas over je eigen reservering- en annuleringsstrategie. Vandaag heeft Booking.com een flinke pets op de vingers gekregen. Met klem wordt gevraagd vanuit diverse kanalen zoals VVV, KHN en NBTC om coulance richting de hotels. Om de hotelbranche niet te laten stikken. Ben benieuwd naar hun reactie. Hoe coulant zijn ze?

Weetje: de column https://www.efficienthotelpartner.nl/niemand-thuis/ scoorde de meeste views.

Deze blog is geschreven voor Meeting Magazine.
Volg mij ook op Instagram @marianne.fj.kuiper
en LinkedIn

DAGBOEK TIJDENS DE CORONACRISIS – WEEK 1

Net als vele anderen in de branche heeft onze vaste columniste Marianne Kuiper geen idee wat haar de komende tijd te wachten staat. Haar bedrijf Efficient Hotel Partner verwerkt meer annuleringen dan reserveringen en haar eigen Music Meeting Lounge staat de komende weken leeg. Maar Marianne houdt zeker niet op met schrijven. De komende weken houdt zij voor ons een blog bij (uiteraard met vleugje humor) over wat er nu gebeurt in haar bedrijven en in haar persoonlijk leven.

Deze blog is geschreven voor Meeting Magazine.
Volg mij ook op Instagram @marianne.fj.kuiper
en LinkedIn

WAT NU??????? 

Week 1 – Maandag 16 maart 

Vandaag is de dag waar ik mij zo op verheugd had. De dag dat wij ‘front row’ zouden zitten bij de uitreiking van de Nationale Meeting Awards in het Novotel Schiphol. We waren (pardon, we zijn het nog steeds) finalist met onze Music Meeting Lounge in de categorie S en hebben al wekenlang A Head Full Of Dreams. Zou de bekroning volgen? Vooralsnog blijft die droom in het hoofd en moeten we afwachten wanneer het evenement opnieuw gepland wordt. Vandaag is de dag waarop we brainstormen in onze eigen vergaderruimte en zitten we als het ware gedresseerd om en om op 1,5 meter afstand. Hoe zuur. Wat nu? De stroom aan annuleringen is nauwelijks te verwerken, laat staan te bevatten. Hoe gaan we dit aanpakken? Hoe gaan we dit in goede banen leiden? Hoe houden we iedereen, de klant én de locatie, tevreden? Het is bijna onbegonnen werk maar de motivatie is hoog, heel hoog. We zijn vastberaden om deze crisis te beslechten. Een nieuwe slogan is snel gevonden: blijf positief, blijf creatief, juist nú!

Dinsdag 17 maart

Mijn dochter loopt stage in Londen en belt: ‘Hier is nog niks aan de hand hoor’. Hier wel, en niet zo’n beetje ook. Ik voel de ongerustheid knagen. Londen voelt opeens mijlenver weg Wat als ze ziek wordt of Nederland de grenzen sluit? Ik pieker me suf. Alsof de drukte ‘simsalabim’ weggetoverd is, rijd ik filevrij door Amsterdam naar mijn voorlopig laatste afspraak. Normaliter is parkeren in die buurt een uitdaging, vandaag kan ik blind kiezen. Het is alsof het zondagochtend vroeg is en de stad nog slaapt. Na mijn afspraak ga ik niet terug naar kantoor, ik moet nadenken, ik wil de juiste beslissingen nemen. Ik moet ervoor zorgen dat mijn twee bedrijven die staan als een huis, niet in een recordtempo in elkaar donderen als een kaartenhuis. Mijn mailbox stroomt over van de tips en adviezen van de accountant, de gemeente, de ondernemersvereniging en van wildvreemden. Overlevingstips. Ik lees veel van hetzelfde en dat biedt houvast. Ik wil schrijven want dat biedt óók houvast. Schrijven ordent mijn gedachten en is mijn uitlaatklep. Een extra column? Nee, dat is niet genoeg. Ik wil dagelijks schrijven. Een dagboek, dat moet het worden en dat gaat het worden. Vanaf morgen!

Woensdag 18 maart

Ik moet mijzelf in de hand houden om niet de hele dag te schrijven. Het lijkt wel of ik aan de realiteit wil ontsnappen. Te veel tv-programma’s bekeken, te veel coronadoemscenario’s aangehoord, te veel afschuwelijke IC taferelen herbeleefd , te veel annuleringen ontvangen, te veel van alles. Misschien is dit wel hét moment om aan mijn boek te beginnen over mijn leven. Een boek waarvan ik nu al weet dat het voor ongeloof en opschudding zal zorgen. Geen fictie maar werkelijkheid. De database (= het geheugen) is er, de files kunnen geleegd worden op papier. Ik kan vast beginnen aan een ruwe opzet. Voorlopig toch maar terug naar de realiteit. Er zijn twee bedrijven die gered moeten worden. Mijn teamleden zijn gelukkig ijzersterk, veerkrachtig en creatief en zien altijd lichtpuntjes ook al wordt het nu nog zo donker. Op Linkedin lees ik dat Jan Stuurman, de directeur van de mini-keten Hotel V, een dagboek is gaan bijhouden. Dat dagboek ga ik natuurlijk volgen en er troost uit putten net zoals velen hopelijk troost zullen putten uit mijn schrijfsels.

Donderdag 19 maart

Mijn business is in één klap tot stilstand gekomen maar ik heb het nog nooit zo druk gehad. Crisisberaad met mijn werknemers, een noodplan maken, gesprekken voeren met klanten, onderhandelen met hotels en locaties over annuleringen, en ook onredelijke mensen weer tot rede brengen. Daarbij continu overleg met mijn oudste dochter, die net met haar stage in Londen was begonnen en op advies van de hotelschool direct moet terugreizen. Tussendoor van supermarkt naar supermarkt om mijn lege koelkast aan te vullen. En aanvullen is iets anders dan asociaal hamsteren…  Het is een hot topic, maar mijn toiletpapier is echt op en er is al dagenlang niets meer te krijgen. Dus beroof ik mijn eigen voorraad van de Music Meeting Lounge en eet en passant als troost ook de pot met paaseitjes leeg (sorry, collega’s…). Niemand die er wat van zegt, want de rest zit thuis. We hebben afgesproken dat er steeds een persoon op kantoor is en vandaag zit ik er. En ik peins en peins over hoe alles zo opeens anders is. Ik had gehoopt deze week de Nationale Meeting Award binnen te slepen. Dat feestje ging niet door. Stilte. Ik zet een plaatje op en bestel online een legpuzzel.

Vrijdag 20 maart 

Gisteren heb ik de dag op kantoor in oorverdovend lawaai doorgebracht. Het pand naast ons wordt gerenoveerd en de boormachines tetterden erop los. Enkele weken geleden had ik nog met de nieuwe eigenaar van dit pand een verhitte discussie omdat hij te pas en te onpas de boor in de gevel zette. Nu stapte hij lachend op mij af en beloofde dat hij de vaart erin zet om de verbouwing sneller dan snel af te ronden. Immers er zijn geen restricties meer om geen herrie te mogen maken. En zo ging ook deze dag weer voorbij, zonder collega’s en met slechts wat verdwaalde telefoontjes. Een ongewenste salescall van iemand die mij een kopieerapparaat probeerde aan te smeren (geef ze eens ongelijk) en een volstrekt onredelijke klant die ik resoluut de mond gesnoerd heb. Toen ik naar huis reed, moest ik opeens keihard huilen. Op de radio werd het nummer Strike It Up van Black Box gedraaid en dat deed mij denken aan onvergetelijke tijden met Robert-Jan Stroeve, oud-collega en later concullega. Hij kon als geen ander relativeren en wist zelfs de meest stressvolle situaties met de grootste humor te belichten. Tot mijn grote verdriet is hij 1,5 jaar geleden uit het leven weggerukt. Een groot gemis, want wat zou ik graag, juist nú, weer eens even zijn gulle lach willen horen.

CORONAVIRUS: IN DE TUSSENTIJD

Mijn agenda is akelig leeg, alle afspraken zijn afgezegd. Onze Music Meeting Lounge staat er verlaten bij en Efficient Hotel Partner, mijn reserveringsbureau, is veranderd in een annuleringsbureau door het coronavirus. Enig crisis management is mij niet vreemd maar deze situatie valt nauwelijks te managen. In plaats van offertes opvragen en prijzen vergelijken, zijn we nu permanent aan het onderhandelen over annuleringskosten. Wel? Niet? Delen? We trachten met vermeende krachten te bemiddelen tussen de klant die zich beroept op overmacht en hotels of vergaderlocaties die met de UVH (Uniforme Voorwaarden Horeca) worstelen.

‘Annuleringkosten of niet?’ Mijn coronavirus post op LinkedIn telt meer dan 60.000 weergaven. De meesten vinden het gerechtvaardigd om (deels) annuleringskosten door te belasten. Immers, de pijn van de gevolgen bij één partij neerleggen is nauwelijks redelijk te noemen. Opvallend genoeg zijn het vooral contacten uit de hospitality industrie die reageren. Vanuit de corporate markt blijft het nogal stil. Zij vinden het kennelijk lastig om een standpunt in te nemen of twijfelen nog. Dan is er ook nog een groep die van mening is dat er vanuit het oogpunt van gastvrijheid beslist geen kosten berekend mogen worden. Om de relatie met de klant gezond te houden met een scherp oog op de toekomst. Maar ook het doemscenario wordt belicht als er geen toekomst is omdat bedrijven in de tussentijd failliet gaat omdat ze zo ontzettend gastvrij zijn geweest om die kosten dan maar zelf te dragen.

Tot zo ver de reacties. Nu de realiteit. Sommige klanten reageren begripvol en zijn bereid een deel van de annuleringskosten voor hun rekening te nemen. Hotels, die volledig leeglopen, werken ook constructief en creatief mee. Toch zijn er ook een paar reacties waar koude rillingen van over mijn rug lopen. Daar krijg ik een Titanicgevoel bij. Ik zoom in: het schip is gekanteld, overal hangen mensen aan de bevroren reling, massale paniek, de een probeert levens te redden, de ander vooral zichzelf, sommigen verzanden in apathie. Die bewuste scene herinner ik mij opeens haarscherp.

Maar ondanks die rillingen heb ik vooral begrip. Want de situatie verandert van minuut tot minuut. Men heeft amper tijd om een standpunt in te nemen of richtlijnen en adviezen omtrent het coronavirus zijn alweer achterhaald.

Gedeelde smart is halve smart. Dat standpunt overheerst, gelukkig! En ik geloof stellig dat we daar het verste mee komen. Elkaar de hand reiken en niet alleen in je eigen portemonnee staren. Juristen uitsluitend inschakelen voor advies maar niet om een strijd aan te gaan. Het is een surrealistische situatie. Mijn vader zou zeggen: ‘kalmte kan je redden’. Maar lang niet iedereen is meer kalm want corona overheerst, emotie overheerst, angst overheerst.

Laten we wat bedaren en het hoofd koel houden. Het zijn zware tijden voor hypochonders (ik lees hier zelf ook even mee… ) en kennelijk gouden tijden voor slechteriken (80 rollen pleepapier inslaan tot daar aan toe maar hoorde ik nou echt dat er mensen zijn die zieke oudjes beroven?). Laten we de vrij gekomen tijd door het coronavirus zinvol besteden i.p.v. 101 series te bingewatchen of de hele dag angst aan te wakkeren door werkelijk ieder programma te volgen.

Rustig een goed boek lezen dan? Ja! Troost jezelf met het geweldige boek De meeste mensen deugen van Rutger Bregman. En daarna Destructieve relaties op de schop van Jan Storms over wie er niet deugen en waarom. Beide boeken zullen je geweldige inzichten verschaffen. In de tussentijd draait de wereld door, maar zal nooit meer hetzelfde zijn.

Marianne Kuiper

Deze column is geschreven voor Meeting Magazine.
Volg mij ook op Instagram @marianne.fj.kuiper
en LinkedIn

EXPERT TEAM BREIDT UIT!



EHP BREIDT UIT!

Onze nieuwste aanwinst! Door haar vele reizen en studie is Claudia helemaal op de hoogte van de ins en outs van de reiswereld. Van werken en studeren in een vijf sterren hotel in Dubai (Jumeirah group) tot hostels in Australië, hotels in Amsterdam (Marriott) en campings in Zuid-Amerika. Dit maakt haar een flexibele planner. Vriendelijk, gestructureerd en spontaan zijn de eigenschappen die haar het beste omschrijven. Als student Hotel- & Eventmanagent in Amsterdam aan de Tio was ze onwijs gemotiveerd en dit zet ze door in haar werk. Ze heeft als doel om als nieuwste meeting & event planner het team enthousiast te versterken en opdrachtgevers te verassen met haar creativiteit. Claudia heeft een passie voor events, reizen en… eten en past daarom uitstekend in ons team!


NIEUWE HYPE? ZAKELIJK TEKENEN

Vanaf nu saaie Powerpoints skippen? Moeilijke informatie of ingewikkelde processen simpel in beeld brengen? Sluit alle schermen en pak de potloden en stiften ter hand voor een workshop zakelijk tekenen bijvoorbeeld door Buro Brand.


NIEUWE PAREL IN DE STAD

Donderdag 6 februari was de langverwachte opening van NHOW Amsterdam. Een plek waar hedendaagse kunst, design, gastronomie en culturele expressies samenvloeien. Het iconische gebouw, dat naar verschillende richtingen wijst, symboliseert de smeltkroes die de stad Amsterdam altijd al was en nog steeds is.’ Wij, Jennifer en Mieke, mochten op audiëntie en werden feestelijk ontvangen in de bar van het hotel waar wij vervolgens met een partylift naar de hoogste etage werden geloodst. De 650 (!) hotelkamers zijn style-vol ingericht, het (ontbijt)restaurant, gelegen op de 17e etage heeft een terras en dat uitzicht.. dat zal niet zo snel gaan vervelen. De 9 vergaderruimtes bevinden zich op de 23e etage.
A must see and must be! Reserveren?

      


OPMERKELIJK / ZO 1990!

Kijk, dat krijg je er nou van als je niet via Efficient Hotel Partner boekt….!

>>>>

.


OVER DE GRENS

Maandenlang werd deze kick-off minutieus door Jacco met onze opdrachtgever Henkel voorbereid waarbij zijn expertise ook ingezet werd als event organisator on site. Na aankomst in Gent werden de gasten vervoerd per shuttle naar de Red Loft, een bijzonder inspirerende meeting locatie. Hot topic: deze bijeenkomst stond in het teken van duurzaam, vegan en vegetarische catering. ’s Avonds werden de gasten verrast met een overweldigende feestavond bij Le Bateau met Catering van Chez Vous. Als klap op de vuurpijl werd de avond begeleid door DJ Vinny en Louisax. Na een afsluitende presentatie in het hotel werd afgesloten met een culinaire ontdekkingstocht onder leiding van een gids. Drie teams ontdekten de stad met af en toe een stop voor een heerlijk vegan of vegetarisch gerecht.   Wij organiseerden deze kick off voor onze preferred partner Henkel.


Marianne Kuiper

ACHTER DE SCHERMEN

Sinds wanneer drinken horecamensen bier 0,0?
‘Overgieten?’, grapte mijn collega die overal altijd de humor van inziet.
Klik hier voor de hele column.

 


AND LAST BUT NOT LEAST… 

ACHTER DE SCHERMEN

De dag begon al fout. Die ochtend tijdens de briefing kwamen we erachter dat we niemand hadden ingeroosterd. Hoe kan zoiets? Was het de vermoeidheid na een jaar overvolle bezetting of begon gemakzucht zich van ons meester te maken? We staken de koppen bij elkaar en namen de boeking zorgvuldig door. Het betrof een bestuursvergadering met aansluitend een afscheidsborrel. Horecamensen over de vloer. Voldoende bier in huis? Check. Extra wijn in huis? Check. Lekkere hapjes en bitterballen besteld? Check. Welkomstbord klaar? Check. Alles onder controle achter de schermen.

De eerste gast arriveerde. Blij verrast reageerde hij op het bord wat buiten stond. ‘Wat een warm welkom’, glimlachte hij. ‘Echter, het afscheid draait om iemand anders’. Vlug liep ik naar buiten om de fout te herstellen. Te laat, daar kwam het feestvarken al aan. Een hoop verwarring volgde. Het bord werd van de juiste naam voorzien en lekker hoor, precies op dat moment barstte er een hoosbui los. Het vers aangebrachte krijt spoelde er met dezelfde vaart weer vanaf.

Drijfnat van de regen stroomden de genodigden binnen. Ik zag heel horeca minnend Amstelveen onze Lounge betreden met een karrenvracht aan bloemen en cadeaus. ‘Veel VIP’s in the house’, fluisterde mijn collega, terwijl hij met een vers drankenplateau van voor naar achteren rende. In de menigte ontwaarde ik een bekend gezicht. Verdorie, wie was dat ook alweer? Er gebeurde van alles. ‘Nee, meneer, dit is niet het receptieboek van de scheidende voorzitter, u schrijft nu in ons gastenboek…’ De speeches werden ingezet, de drank vloeide rijkelijk.

De wijn viel in de smaak. Heel erg zelfs. ‘Doet u ons nog zo’n flesje. Nee, niet die met dat gele etiket maar die met dat groene etiket.’ Niet één type witte wijn, maar twee hadden we bedacht. Missertje. In de overvolle koeling staarde ik naar de laatste fles met groen etiket te midden van tientallen flessen van het minder populaire vocht. Het eerste – als er een schaap over de dam is, dan volgen er meer – effect was een feit. Een tweede volgde. ‘Heeft u nog wat biertjes 0,0?’ Ik telde nog twee flesjes…

Sinds wanneer drinken horecamensen bier 0,0? ‘Overgieten?’, grapte mijn collega die overal altijd de humor van inziet. ‘Haal jij de bitterballetjes maar even op’, zei ik. Die bleken niet besteld. Oeps, communicatiefoutje. In de stromende regen rende ik naar onze buren van het café aan de overkant waar met de grootste spoed alsnog 150 ballen, nee niet origineel, maar wel lekker, in het frituur gelegd werden. Ondertussen werd er gevochten om die allerlaatste fles wijn, werd het alcoholvrije bier uit de markt geprezen en alternatieven zoals rosé en rode wijn krampachtig onder de aandacht gebracht.

Het werd een geweldige avond die feitelijk ook rampzalig had kunnen verlopen. We hadden kunnen gaan vloeken en tieren, elkaar uitschelden, gaan janken, de vinger wijzen (nou ja, een heel klein beetje dan). Maar nee, we zijn gezegend met een groot improvisatietalent en met het incasseringsvermogen zit het ook wel goed. Stressbestendig als beton hebben we de avond tot een goed einde gebracht.

Terwijl de gasten zoetjesaan huiswaarts keerden zag ik vanuit mijn ooghoek de man met het bekende gezicht op mij af stappen. ‘Kennen wij elkaar?, vroeg ik nieuwsgierig. ‘Je bent van de gemeente Amstelveen toch?’ gokte ik. ‘Nee, wij kennen elkaar nog niet, en ja, ik ben van de gemeente, ik ben de nieuwe burgemeester, Tjapko Poppens, aangenaam’. Juist. ‘Wat een geweldige locatie en alles zo perfect geregeld’, knikte hij goedkeurend. ‘Wat fijn om te horen’, antwoordde ik. Trots en tevreden maar met een gloeiend gezicht verdween ik achter de schermen.

Marianne Kuiper

Deze column is geschreven voor Meeting Magazine.
Volg mij ook op Instagram @marianne.fj.kuiper
en LinkedIn

21 NOVEMBER: 21 JAAR HOSPITALITY!


Het is 21 jaar geleden – ik had net mijn job beëindigd bij het Bilderberg Garden Hotel en een mini-sabbatical ingelast – toen ik op een ochtend vol afschuw in de koelkast keek… klik hier voor het hele artikel.


VERJAARDAGSARTIKEL IN ZUIDAS.

Meestal wordt een 20 of 25-jarig jubileum gevierd, maar anders dan anderen viert Efficient Hotel Partner haar volwassen leeftijd: 21. In ZUIDAS. Magazine – de glossy over wonen, werken en leven op de zuidas – een mooi artikel over 21 jaar zorgeloos uitbesteden: geen keuzemenu, niet do it yourself, maar persoonlijke assistentie.


GASTVRIJHEID EN GASTBLIJHEID (OF HET GEBREK DAARAAN..)

Wat is de betekenis van gastvrijheid? Volgens Van Dale: de gulheid in het onthalen en herbergen van gasten. Maar hoe ver reikt dit? En wat als het misgaat, nep voelt of gasten de betekenis ervan zelf niet begrijpen…?
Marianne heeft dit begrip volledig uitgeplozen en deelt haar ongezouten mening in 21 columns die nu gebundeld zijn.

Ik wil het boekje ontvangen!

 

TODAY IS OUR LUCKY DAY
Efficient Hotel Partner is nu preferred partner van de Nederlandse Loterij
(= Staatsloterij, Lotto, Euro Jackpot, Miljoenenspel, Lucky Day, Krasloten, Toto).

.

.


MIRNA EN MARIANNE DOOR
DE 21 JAREN HEEN: 1999 – 2009 – 2019

Onze eerste brochure uit 1999                                  De tweede brochure uit 2009