GIFSLANG

Zonder pardon verdween het bakje met vers gemaakte ansjovispasta in de prullenbak. Ik had het kunnen weten. Nadat ik eerst de opgesomde orders braaf had opgevolgd – schoenen uit, riem af, sjaal af, jas uit – zag ik al vanuit mijn ooghoek dat mijn trolley ruw van de band afgesmeten werd. Terwijl ik eerst intensief gefouilleerd werd door een vrouw met een provocerende blik, werd ik afgevoerd naar een andere gifslang die mij doordringend en intimiderend in de ogen keek.

Wat zou ze in hemelsnaam denken, vroeg ik mij af. Vrouw van middelbare leeftijd, alleenreizend, vertoont verdacht gedrag (even daarvoor scrolde ik jachtig in mijn telefoon omdat ik mijn boardingpas niet meer terug kon vinden), dus laten we haar eens even grondig doorlichten om een desastreuze misschien wel terroristische ramp te voorkomen? Mijn blauwe trolley werd opengevouwen en uit mijn toilettas viste ze het bakje gevuld met het sterk geurende vismengsel. ‘Quoi?’ Een preek in rap Frans volgde. Ja, het was weliswaar minder dan 100 gram maar géén etiket, géén merk, géén bewijs dat dit ansjovispasta was. Demonstratief hield ze het bakje als een trofee omhoog. Mijn opmerking ‘bon appetit’ kon ze niet waarderen. Haar ogen spuwden vuur. Wijselijk hield ik verder mijn mond.

Wat mankeert deze mensen? Worden zij gescreend op een negatieve uitstraling en geselecteerd op extreem hoge mate van onvriendelijkheid? Hebben zij geen plezier in hun werk, is de spanning onderling misschien te snijden? Ik heb geen idee, maar dat Aeroport de Nice geen prijs zal winnen voor de meest reiziger vriendelijke luchthaven is zeker. Overigens al jaren, c’est triste.

Alle coaches in Frankrijk, verenigt u! Hier is werk aan de winkel. Te beginnen met een diepgaand gedragsonderzoek onder alle medewerkers op deze luchthaven, gevolgd door een stoomcursus ‘hoe doe ik normaal?’ en afsluitend met een stevige sessie teambuilding waarin de eerste beginselen van het glimlachen geoefend worden. Daarna kan er heel voorzichtig gestart worden met een training klantvriendelijkheid.

Grote kans dat teambuilding het meeste effect heeft. Immers, als je het leuk met elkaar hebt dan heb je automatisch meer zin en plezier in je werk. Ik prijs mijzelf gelukkig dat ik eigenlijk altijd met ongelooflijk leuke en gezellige collega’s heb mogen werken. Dat er zelfs een tijd was (vaak) dat ik mijn vrije dagen aftelde om weer aan het werk te mogen. Niet voor niets bestaat het merendeel van mijn vriendenkring uit (oud)collega’s.

Maar ook bevond ik mij ooit ongewild in een slangenkuil. Het gif spoot in het rond. Met als gevolg dat ik binnen de kortst mogelijke tijd – ter verdediging – ook tot een slang transformeerde. Eentje van ongekend formaat. Gelukkig was dit van korte duur, maar de impact was enorm. Ik heb het voorgoed uit mijn geheugen gewist maar soms, op zo’n moment in Nice, laait het weer eventjes op.

Zonder ansjovis weer terug op kantoor: een warm welkom (was 3 dagen weg…), sfeer in optima forma, veelvuldige lachsalvo’s die door het kantoor schallen. Onze klanten genieten mee. Een paar weken geleden ging onze collega Jacco met vakantie. Op de eerste Jaccoloze dag ging ’s ochtend de bel en ontvingen wij een grote box met een grote ballon erin. De tekst: ‘Zoek je mij? Ik ben er binnenkort weer, veel liefs’. Het filmpje wat we spontaan op Linkedin plaatsten leverde binnen een mum van tijd > 10000 views op. Maar ook één giftige reactie. Zou die persoon zich in een slangenkuil bevinden?

Deze column is geschreven voor Meeting Magazine.
Volg mij ook op Instagram @marianne.fj.kuiper

Deel dit bericht:
WIL JE REAGEREN?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *