IN DE TUSSENTIJD

Mijn agenda is akelig leeg, alle afspraken zijn afgezegd. Onze Music Meeting Lounge staat er verlaten bij en Efficient Hotel Partner, mijn reserveringsbureau, is veranderd in een annuleringsbureau door het coronavirus. Enig crisis management is mij niet vreemd maar deze situatie valt nauwelijks te managen. In plaats van offertes opvragen en prijzen vergelijken, zijn we nu permanent aan het onderhandelen over annuleringskosten. Wel? Niet? Delen? We trachten met vermeende krachten te bemiddelen tussen de klant die zich beroept op overmacht en hotels of vergaderlocaties die met de UVH (Uniforme Voorwaarden Horeca) worstelen.

‘Annuleringkosten of niet?’ Mijn coronavirus post op LinkedIn telt meer dan 60.000 weergaven. De meesten vinden het gerechtvaardigd om (deels) annuleringskosten door te belasten. Immers, de pijn van de gevolgen bij één partij neerleggen is nauwelijks redelijk te noemen. Opvallend genoeg zijn het vooral contacten uit de hospitality industrie die reageren. Vanuit de corporate markt blijft het nogal stil. Zij vinden het kennelijk lastig om een standpunt in te nemen of twijfelen nog. Dan is er ook nog een groep die van mening is dat er vanuit het oogpunt van gastvrijheid beslist geen kosten berekend mogen worden. Om de relatie met de klant gezond te houden met een scherp oog op de toekomst. Maar ook het doemscenario wordt belicht als er geen toekomst is omdat bedrijven in de tussentijd failliet gaat omdat ze zo ontzettend gastvrij zijn geweest om die kosten dan maar zelf te dragen.

Tot zo ver de reacties. Nu de realiteit. Sommige klanten reageren begripvol en zijn bereid een deel van de annuleringskosten voor hun rekening te nemen. Hotels, die volledig leeglopen, werken ook constructief en creatief mee. Toch zijn er ook een paar reacties waar koude rillingen van over mijn rug lopen. Daar krijg ik een Titanicgevoel bij. Ik zoom in: het schip is gekanteld, overal hangen mensen aan de bevroren reling, massale paniek, de een probeert levens te redden, de ander vooral zichzelf, sommigen verzanden in apathie. Die bewuste scene herinner ik mij opeens haarscherp.

Maar ondanks die rillingen heb ik vooral begrip. Want de situatie verandert van minuut tot minuut. Men heeft amper tijd om een standpunt in te nemen of richtlijnen en adviezen omtrent het coronavirus zijn alweer achterhaald.

Gedeelde smart is halve smart. Dat standpunt overheerst, gelukkig! En ik geloof stellig dat we daar het verste mee komen. Elkaar de hand reiken en niet alleen in je eigen portemonnee staren. Juristen uitsluitend inschakelen voor advies maar niet om een strijd aan te gaan. Het is een surrealistische situatie. Mijn vader zou zeggen: ‘kalmte kan je redden’. Maar lang niet iedereen is meer kalm want corona overheerst, emotie overheerst, angst overheerst.

Laten we wat bedaren en het hoofd koel houden. Het zijn zware tijden voor hypochonders (ik lees hier zelf ook even mee… ) en kennelijk gouden tijden voor slechteriken (80 rollen pleepapier inslaan tot daar aan toe maar hoorde ik nou echt dat er mensen zijn die zieke oudjes beroven?). Laten we de vrij gekomen tijd door het coronavirus zinvol besteden i.p.v. 101 series te bingewatchen of de hele dag angst aan te wakkeren door werkelijk ieder programma te volgen.

Rustig een goed boek lezen dan? Ja! Troost jezelf met het geweldige boek De meeste mensen deugen van Rutger Bregman. En daarna Destructieve relaties op de schop van Jan Storms over wie er niet deugen en waarom. Beide boeken zullen je geweldige inzichten verschaffen. In de tussentijd draait de wereld door, maar zal nooit meer hetzelfde zijn.

Deze column is geschreven voor Meeting Magazine.