DAGBOEK TIJDENS DE CORONACRISIS – WEEK 1

Net als vele anderen in de branche heeft onze vaste columniste Marianne Kuiper geen idee wat haar de komende tijd te wachten staat. Haar bedrijf Efficient Hotel Partner verwerkt meer annuleringen dan reserveringen en haar eigen Music Meeting Lounge staat de komende weken leeg. Maar Marianne houdt zeker niet op met schrijven. De komende weken houdt zij voor ons een blog bij (uiteraard met vleugje humor) over wat er nu gebeurt in haar bedrijven en in haar persoonlijk leven.

Deze blog is geschreven voor Meeting Magazine.
Volg mij ook op Instagram @marianne.fj.kuiper
en LinkedIn

WAT NU??????? 

Week 1 – Maandag 16 maart 

Vandaag is de dag waar ik mij zo op verheugd had. De dag dat wij ‘front row’ zouden zitten bij de uitreiking van de Nationale Meeting Awards in het Novotel Schiphol. We waren (pardon, we zijn het nog steeds) finalist met onze Music Meeting Lounge in de categorie S en hebben al wekenlang A Head Full Of Dreams. Zou de bekroning volgen? Vooralsnog blijft die droom in het hoofd en moeten we afwachten wanneer het evenement opnieuw gepland wordt. Vandaag is de dag waarop we brainstormen in onze eigen vergaderruimte en zitten we als het ware gedresseerd om en om op 1,5 meter afstand. Hoe zuur. Wat nu? De stroom aan annuleringen is nauwelijks te verwerken, laat staan te bevatten. Hoe gaan we dit aanpakken? Hoe gaan we dit in goede banen leiden? Hoe houden we iedereen, de klant én de locatie, tevreden? Het is bijna onbegonnen werk maar de motivatie is hoog, heel hoog. We zijn vastberaden om deze crisis te beslechten. Een nieuwe slogan is snel gevonden: blijf positief, blijf creatief, juist nú!

Dinsdag 17 maart

Mijn dochter loopt stage in Londen en belt: ‘Hier is nog niks aan de hand hoor’. Hier wel, en niet zo’n beetje ook. Ik voel de ongerustheid knagen. Londen voelt opeens mijlenver weg Wat als ze ziek wordt of Nederland de grenzen sluit? Ik pieker me suf. Alsof de drukte ‘simsalabim’ weggetoverd is, rijd ik filevrij door Amsterdam naar mijn voorlopig laatste afspraak. Normaliter is parkeren in die buurt een uitdaging, vandaag kan ik blind kiezen. Het is alsof het zondagochtend vroeg is en de stad nog slaapt. Na mijn afspraak ga ik niet terug naar kantoor, ik moet nadenken, ik wil de juiste beslissingen nemen. Ik moet ervoor zorgen dat mijn twee bedrijven die staan als een huis, niet in een recordtempo in elkaar donderen als een kaartenhuis. Mijn mailbox stroomt over van de tips en adviezen van de accountant, de gemeente, de ondernemersvereniging en van wildvreemden. Overlevingstips. Ik lees veel van hetzelfde en dat biedt houvast. Ik wil schrijven want dat biedt óók houvast. Schrijven ordent mijn gedachten en is mijn uitlaatklep. Een extra column? Nee, dat is niet genoeg. Ik wil dagelijks schrijven. Een dagboek, dat moet het worden en dat gaat het worden. Vanaf morgen!

Woensdag 18 maart

Ik moet mijzelf in de hand houden om niet de hele dag te schrijven. Het lijkt wel of ik aan de realiteit wil ontsnappen. Te veel tv-programma’s bekeken, te veel coronadoemscenario’s aangehoord, te veel afschuwelijke IC taferelen herbeleefd , te veel annuleringen ontvangen, te veel van alles. Misschien is dit wel hét moment om aan mijn boek te beginnen over mijn leven. Een boek waarvan ik nu al weet dat het voor ongeloof en opschudding zal zorgen. Geen fictie maar werkelijkheid. De database (= het geheugen) is er, de files kunnen geleegd worden op papier. Ik kan vast beginnen aan een ruwe opzet. Voorlopig toch maar terug naar de realiteit. Er zijn twee bedrijven die gered moeten worden. Mijn teamleden zijn gelukkig ijzersterk, veerkrachtig en creatief en zien altijd lichtpuntjes ook al wordt het nu nog zo donker. Op Linkedin lees ik dat Jan Stuurman, de directeur van de mini-keten Hotel V, een dagboek is gaan bijhouden. Dat dagboek ga ik natuurlijk volgen en er troost uit putten net zoals velen hopelijk troost zullen putten uit mijn schrijfsels.

Donderdag 19 maart

Mijn business is in één klap tot stilstand gekomen maar ik heb het nog nooit zo druk gehad. Crisisberaad met mijn werknemers, een noodplan maken, gesprekken voeren met klanten, onderhandelen met hotels en locaties over annuleringen, en ook onredelijke mensen weer tot rede brengen. Daarbij continu overleg met mijn oudste dochter, die net met haar stage in Londen was begonnen en op advies van de hotelschool direct moet terugreizen. Tussendoor van supermarkt naar supermarkt om mijn lege koelkast aan te vullen. En aanvullen is iets anders dan asociaal hamsteren…  Het is een hot topic, maar mijn toiletpapier is echt op en er is al dagenlang niets meer te krijgen. Dus beroof ik mijn eigen voorraad van de Music Meeting Lounge en eet en passant als troost ook de pot met paaseitjes leeg (sorry, collega’s…). Niemand die er wat van zegt, want de rest zit thuis. We hebben afgesproken dat er steeds een persoon op kantoor is en vandaag zit ik er. En ik peins en peins over hoe alles zo opeens anders is. Ik had gehoopt deze week de Nationale Meeting Award binnen te slepen. Dat feestje ging niet door. Stilte. Ik zet een plaatje op en bestel online een legpuzzel.

Vrijdag 20 maart 

Gisteren heb ik de dag op kantoor in oorverdovend lawaai doorgebracht. Het pand naast ons wordt gerenoveerd en de boormachines tetterden erop los. Enkele weken geleden had ik nog met de nieuwe eigenaar van dit pand een verhitte discussie omdat hij te pas en te onpas de boor in de gevel zette. Nu stapte hij lachend op mij af en beloofde dat hij de vaart erin zet om de verbouwing sneller dan snel af te ronden. Immers er zijn geen restricties meer om geen herrie te mogen maken. En zo ging ook deze dag weer voorbij, zonder collega’s en met slechts wat verdwaalde telefoontjes. Een ongewenste salescall van iemand die mij een kopieerapparaat probeerde aan te smeren (geef ze eens ongelijk) en een volstrekt onredelijke klant die ik resoluut de mond gesnoerd heb. Toen ik naar huis reed, moest ik opeens keihard huilen. Op de radio werd het nummer Strike It Up van Black Box gedraaid en dat deed mij denken aan onvergetelijke tijden met Robert-Jan Stroeve, oud-collega en later concullega. Hij kon als geen ander relativeren en wist zelfs de meest stressvolle situaties met de grootste humor te belichten. Tot mijn grote verdriet is hij 1,5 jaar geleden uit het leven weggerukt. Een groot gemis, want wat zou ik graag, juist nú, weer eens even zijn gulle lach willen horen.

Deel dit bericht:
WIL JE REAGEREN?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *