OP MISSIE VOOR COMMISSIE

Hangt het bestaan van de intermediair aan een zijden draadje? Valt het doek? Of is het de zoveelste storm in een glas water? De discussie omtrent het commissiesysteem laait weer op. In tijden van hoogconjunctuur als hotels hun kamers makkelijk vullen, stijgt onmiddellijk de gretigheid naar het behalen van een nóg hogere gemiddelde kamerprijs waarmee tegelijkertijd de weerstand om intermediairs commissie te verstrekken groeit. Want zo wordt dan hebberig beweerd: ‘we krijgen de tent zonder jullie ook wel vol’.

Totdat – sla de economieboeken van professor Arnold Heertje er nog maar eens op na – zich weer een volgende periode aandient, nu van laagconjunctuur. Hotels krijgen de kamers moeilijker gevuld, het stunten met kamerprijzen begint en salesmedewerkers buitelen over elkaar heen bij ons naar binnen. De noodklok is geluid, afdelingen sales en marketing zijn
gemobiliseerd om alle intermediairs een bezoekje te brengen met aantrekkelijke commissieaanbiedingen al dan wel of niet vergezeld met, soms hele originele of direct rijp voor de prullenmand, give-aways om een actie te bekrachtigen.

Het is inmiddels een vertrouwd patroon geworden. Soort van dan, want je moet een alarmerend bericht over de houdbaarheid en transparantie van commissie natuurlijk wel serieus nemen. De uitnodiging van MPI Nederland om 25 juni een Lagerhuisdebat te volgen liet ik dan ook niet aan mij voorbijgaan. Geruststellend, en ook zoals ik wel verwacht had, toonde een eerste peiling gelijk een 50/50 score. Hoe zou die stand zijn na afloop? Ik had zo’n vermoeden.

Voor? Tegen? Oplossing? Een interessant debat barstte los maar wel zeer beschaafd. Geen geschreeuw noch gevloek of mensen die oververhit aan hun kraag de zaal uitgezet werden. Ik betrapte mezelf erop dat ik dat best jammer vond. Ik had wel wat meer vuur willen zien. Wat ik nog meer miste was het onderwerp #misbruikintermediair. Oftewel: wel geleverd, geen commissie. Dat gebeurt aan twee kanten. Leveranciers die commissiefacturen spontaan laten verdwijnen, eindeloze aanmaantrajecten, de business gepakt maar de beloning niet willen uitkeren. Opdrachtgevers die intermediairs inzetten, offertes laten uitbrengen en aan het einde van de rit, als er flink wat uren besteed zijn, melden dat ze toch maar voor die ene locatie kiezen die zij zelf al stiekem in optie hadden…. Al het werk voor niets. Geen commissie, noppes, nada. Puur en alleen ingezet omdat een bedrijf een ‘drie offertes policy’ hanteert of om de prijs bij de al geopteerde locatie naar beneden te drijven. Iemand betoogde: ‘iedereen die goed werk levert, moet betaald worden’. Oké, maar wat is dan goed? En wie bepaalt dat?

Het komt vast niet als verrassing dat ik fervent voorstander ben voor het behoud van commissie. En je zou verwachten dat hotels en locaties unaniem tegen zijn. Maar dat is dus niet zo. Er zijn er genoeg die de samenwerking met intermediairs op de juiste waarde schatten. De ín goede tijden en in slechte tijden deze instelling hanteren. Die de intermediair als verlengstuk
zien van hun sales- en marketingafdeling. Commissie als onderdeel van hun budget incalculeren. Business in ontvangst nemen die ze wellicht anders niet gehad zouden hebben. Gelukkig, die hotels en locaties zijn er (nog) volop en ik omarm ze.

Aan het einde van het debat met de hapjes in zicht viel mijn oog op een mooie quote op de stemkaart van het Nederlands Debat Instituut: uit meningsverschillen ontspringt de waarheid. Maar na een paar uur debatteren waren we niet veel opgeschoten. De waarheid ligt vooralsnog nog ergens in het midden, precies op dezelfde plek als we waren begonnen.

Deze column is geschreven voor Meeting Magazine.
Volg mij ook op Instagram @marianne.fj.kuiper

Deel dit bericht:
WIL JE REAGEREN?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *